Oczekiwanie na wyjazd dłuży się w nieskończoność, wielokrotny przegląd sprzętu, powtórne pakowania, uzupełniające zakupy nie mają końca, ale przynajmniej trochę łagodzi ból oczekiwania na wyjazd. W końcu się doczekaliśmy, 700 km do Świnoujścia pokonaliśmy w 12 godzin, następnie wjeżdżamy na prom i o 22.30 odpływamy, ostatnie zakupy w sklepie na promie, dobrze zaopatrzony, szczególnie w perfumy dla małżonek i spać. O godz.6.15 lądujemy na szwedzkiej ziemi i powstaje dylemat; do miejsca docelowego mamy 160 km, czyli ok. 2 godzin jazdy, a możemy zakwaterować się dopiero po 14. Szybka narada i zapada decyzja, po drodze mamy rzekę Morrum, podobno najlepszej rzeki łososiowej w Europie. Na miejscu okazuje się jakie perełki posiadają Szwedzi, piękna dzika rzeka nie "ulepszona" ręką człowieka , doskonale zorganizowane łowisko i pilnowane łowisko, podzielone na sektory, trochę żałujemy, że nie mamy z sobą muchówek, choć z drugiej strony zdobycie licencji z marszu podobno graniczy z cudem, tym bardziej, że zaczął się ciąg troci. Pozostało nam podziwiać rzekę, krajobrazy i łowiących wędkarzy. W tak wspaniałym miejscu czas płynie bardzo szybko i superata czasowa znikła bez śladu. Punktualnie o wyznaczonej godzinie meldujemy się u gospodarza, który od ręki przekazuje nam domek i wyjaśnia wszelkie zasady, dostajemy tej mapy łowiska z zaznaczonymi miejscami podobno dobrych łowisk. Umawiamy się też za 20 minut na przystani z łodziami. Szybkie wypakowanie ekwipunku i zasiedlamy domek, który jest w pełni wyposażony i posiada nawet osobny magazynek na sprzęt. Z miejsca zakwaterowania mamy ok. 200m na przystań usytuowana na końcu niewielkiej zatoki. Gospodarz przekazuje nam wygodne 4.8 m łodzie wyposażone w 10 kM silniki. Po szybkim instruktarzu obsługi silnika, dzielimy się na załogi łodzi. Ja z kolegą Zbyszkiem , 2 lata temu byliśmy na szkierach Arkosund, a także w kraju pływamy na łodziach motorowych, zostajemy sternikami, natomiast kolega Piotr dołącza do mnie, a Ryszard do Zbyszka. W pośpiechu szykujemy sprzęt i wypływamy na pierwszy rekonesans i tu zaskoczenie, próbujemy łowić na płytkiej wodzie przy trzcinach, następnie w głębokich zatokach i przewężeniach między małymi wysepkami, brak jakiejkolwiek aktywności ryb, zero kontaktu, po kilku godzinach spływamy lekko zniechęceni. Pierwsze niepowadzenia bierzemy na karb nieznajomości łowiska. Następnego dnia po szybkim śniadaniu wypływamy ponownie tym razem kierujemy się na łowiska zaznaczone na mapie, zapowiada się wyprawa całodniowa, na szczęście świeci słońce i jest w miarę ciepło, temperatura wody tylko 6 RC , trochę mało. Po godzinie płynięcia obławiamy pierwsze łowisko, potem następne i następne i tak do popołudnia, zero wyników, brak jakichkolwiek kontaktów z rybami, do wody wrzucamy cały posiadany arsenał, a jest tego nie mało, niejeden sklep wędkarski by mam pozazdrościł. Po południu wpływamy do długiej i wąskiej zatoki. W połowie jej długości mamy pierwsze zdobycze: 2 szczupaki po 50 cm po jednym na łódź. Płyniemy na sam koniec zatoki, gdzie uchodzi niewielki strumyk, głębokość od 0,8-1m, bardzo dużo podwodnych i na powierzchni, postanawiamy łowić lekko na sprzęt okoniowy, druga łódź łowi na ciężko, głównie na woblery. Pierwszy rzut i szczupak 66cm , kolejne rzuty i kolejne szczupaki łącznie 15 sztuk w przedziale 45-66 cm. Jeden na kolacje, reszta powrotem do wody. Większa sztuka oceniona na 80+ schodzi z haka. Pewnym zaskoczeniem jest temperatura wody w zatoce, na jej końcu woda ma 13 RC i to był klucz do sukcesu. Robi się późno, zaczyna padać deszcz, więc zapada decyzja do powrotu, tym bardziej że przed nami co najmniej 1 godzina pływania. Do przystani przybijamy w strugach deszczu, zmoknięci ale zadowoleni, następne dni zapowiadają się obiecująco. Nazajutrz płyniemy w druga stronę zwiedzić kolejne dobre miejsca zaznaczone na mapie. Wpływamy w dużą zatokę, po kilku godzinach biczowania wody udaje nam się złowić 2 szczupaczki po 50 cm. Szukamy nowego łowiska, wpływamy do kolejnej zatoczki, tym razem mniejszej i płytszej, sytuacja analogiczna jak w dniu poprzednim, woda o kilka stopni cieplejsza , płytka i zarośnięta. Na dłużą gumę na lekkim haku mam widowiskowe branie pod powierzchnią wody, szczupak po widowiskowym holu ląduje w łódce 65 cm. I to była niestety ostatnia ryba tego dnia. Resztę dnia spędzamy na bezowocnym biczowaniu kolejnych zatoczek. Całe szczęście, że dopisała pogoda, cały dzień świeciło słońce. W kolejnym dniu płyniemy na odległe łowisko, wskazane przez gospodarza na mapie jako najlepsze w okolicy. Jest to duża zatoka z dużą wyspą pośrodku, coś w rodzaju litery U. Płyniemy ok. 1,5 godziny, w tym częściowo przez otwarte morze nie zasłonięte wyspami, na szczęście słabo wieje i łodzie spisują się dobrze na niewielkiej fali. Na miejscu zaskoczenie, obydwa wloty do zatoki przegrodzone na stałe zaporami z grubej sieci, o czym gospodarz nie wspomniał, nie pozostaje nam nic innego jak szukać innego łowiska. Płyniemy do kolejnych zatoczek próbujemy coś złapać, niestety kolejne zatoki okazują się bezrybne, w końcu docieramy do zatoki w głębi której połowiliśmy drugiego dnia pobytu, niestety na końcu zatoki na płytkiej wodzie, kawa z mlekiem i zero aktywności ryb, widocznie uchodzący strumyk naniósł osady z głębi lądu po wcześniejszych intensywnych opadach deszczu, postanawiamy połowić u nasady zatoki, gdzie woda była znacznie przejrzysta. Po drodze w połowie zatoki dostrzegamy opuszczony drewniany pomost, korzystamy z okazji wyprostowania nóg i skorzystania z ustronnego miejsca, gdyż wokół sam las. Kolega odchodzi na kilka metrów od pomostu i za chwilę wraca z naręczem grzybów, same prawdziwki i kozaki. W ciągu 10 minut mamy pełne wiadro grzybów nie oddalając się dalej jak 20 metrów od pomostu. Na kolację będzie uczta grzybowa, pycha. U nasady zatoki łowimy 3 szczupaki, takie do 60 cm i kolega z łódki ma piękna rybę na kiju, ryba walczy dzielnie, co chwila wchodząc w zarośla, w czasie kolejnego odjazdu wbija się w kępę zarośli i schodzi z haka, szkoda była naprawdę ładna, oceniam ją na 85-90 cm. Ja też przeżywam niesamowitą przygodę, cumujemy łódź na 1,5 metrowej wodzie, gęsto zarośniętej, obok dłużej Kęty roślin, za kolejnym rzutem ściągam przynętę 10 cm kopyto, blisko łodzi nie chcąc zaczepić przynętą o wcześniej wspomnianą kępę roślin, podnoszę kij do góry, aby jak najszybciej wyciągnąć przynętę na powierzchnię wody, gdy przynęta jest tuż pod powierzchnia wody z głębi za kępy roślin wyłania się otwarta paszcza szczupaka, do której zmieściła by się moja głowa, potwór. Natomiast opuszczam wędkę, ale jest już za późno, przynęta wyskakuje z wody, szczupak robi potężny młyn i odpływa, a ja pozostaje ze zdziwiona miną, coś niesamowitego, to wszystko działo się prze moimi oczami, w odległości 1,5-2 metrów, dłuższą chwile próbuję dojść do siebie, a następnie biczuję wodę wszystkim co mam w pudełkach, niestety drugi raz nie ujrzałem tego łba, a szkoda, bo mogło być naprawdę ciekawie. Płyniemy do kolejnej zatoki tam łapiemy trzy średnie szczupaki i jednego ładnego okonia dobre 35 cm. Niestety czas płynie nieubłaganie pora wracać do bazy, przed nami godzina pływania, żeby wrócić do przystani musimy ominąć półwysep i iść pod wiatr w stronę otwartego morza, gdyż jest to jedyna droga powrotu w czasie naszych połowów, rozdmuchało się na dobre wieje jakieś 3-4 w skali B, pływanie tak niewielkimi łódkami po rozbujanym morzu to dość ekstremalne przeżycie. W tym momencie przydało się doświadczenie żeglarskie i pływanie po Bałtyku na kutrach za dorszem. Idziemy najpierw pod wiatr, fale miotają naszymi łódkami niemiłosiernie, moc naszych silników nie zawsze wystarcza. Następnie w dogodnym momencie zmieniamy kurs i płyniemy z falą starając ukryć się za małymi wysepkami, udało się, przypływamy do przystani cali mokrzy od rozbryzgających się fal. Na jeden dzień emocji wystarczająca dawka, na kwaterze zapadamy w kamienny sen, budzimy się dopiero przed południem i tu zaskoczenie, silny wiatr od strony morza nie wróży nic dobrego. Pomni wczorajszych doświadczeń postanawiamy łowić w naszej zatoczce. Do końca dnia mamy kilka szczupaków, największy 70 cm. Nazajutrz znów silnie wieje, nikt nie chce ryzykować wypłynięcia na otwarte przestrzenie, znów postanawiamy obłowić naszą zatoczkę, zaczynamy do 3 szczupaków takich do 60 cm. Postanawiam spróbować połowić delikatnym sprzętem, w nadziei na okonia. W wędka do 14 gr., plecionka 0,08 mm o wytrzymałości 4,5 kg., przynęta 6cm kopyto na 5 gr. główce na haku nr 2. Trzeci rzut pod trzcinki i jest delikatne branie, zacinam i czuje luz na wędce, ryba popłynęła w kierunku łodzi, ekspresowo zwijam plecionkę. Nagle stop i zaczęło się, ryba robi odjazd, jakieś 20 metrów w ciągu kilku sekund, całe szczęście że mam precyzyjnie wyregulowany hamulec, kolejny odjazd i kolejny każdy coraz dłuższy a ja nic nie mogę zrobić takim sprzętem, zaczyna robić się nieciekawie, gdyż ryba w czasie kolejnych ucieczek zahacza linką o kępy roślin, podejmuję błyskawiczna decyzję, rzucam hasło do kolegi o odcumowaniu łodzi i delikatnie manewruje pomiędzy kępami roślin, jednocześnie kontrolując na wędce walkę z rybą, po kilkunastu minutach ryba słabnie i daje się podholować do łodzi w tym momencie okazuje się, że podbierak będzie za mały. Dobrze, że mam gripa, pewny chwyt i ryba jest w łodzi. Szybkie ważenie, mierzenie, sesja zdjęciowa i ryba trafia powrotem do wody. Szczupak ma 110 cm i 10 kg, na tak delikatny sprzęt, niewiarygodne. Do końca dnia jesteśmy bez brań. Następnego dnia również silnie wieje, więc znów obławiamy naszą zatoczkę, do popołudnia łowimy łącznie 8 szczupaków takich do 65 cm. Następnie spływamy do przystani i szykujemy łodzie do zdania gospodarzowi, następnie pakowanie, ostatnia kolacja i kładziemy się wcześnie spać, gdyż nazajutrz długa droga przed nami. Rano szybkie pakowanie ekwipunku do samochodu, pożegnanie z gospodarzem i trasa na prom. W Ystad na przystani promowej spotykamy kilka ekip wracających z różnych łowisk (szkiery, jeziora) w Szwecji. Wszyscy narzekają na słabe wyniki, nasze opowieści i zdjęcia wzbudzają niemałą sensację, okazuje się że nasza wyprawa była najbardziej rybodajna. Wszyscy narzekali na zmienną pogodę i duże skoki ciśnienia a przez to słabą aktywność ryb, jeszcze raz potwierdziło to stara wędkarską prawdę, że pogoda decyduje o naszych wędkarskich sukcesach i porażkach. Potem zaokrętowanie na prom, na którym już planujemy następną wyprawę na wiosnę 2012r. O godzinie 20.00 przybijamy do portu w Świnoujściu i tak skończył się tydzień w wędkarskim raju. Do zobaczenia na wiosnę.
Dariusz Miądziel