Łowisko testowaliśmy w lipcu 2007 r. Podczas naszego pobytu pogoda była bardzo łaskawa i przez blisko 5 dni mogliśmy cieszyć się całkowicie słoneczną, niemal bezwietrzną aurą. Takie warunki to niestety w Norwegii rzadkość. Korzystając z łaskawej aury, łowiliśmy głównie w okolicach ujścia Malangen do Atalntyku, które znajduje się około dwudziestu minut drogi łodzią od ośrodka. Miejscowi wędkarze twierdzili, że w fiordzie też można liczyć na duże ryby (przede wszystkim dorsze i halibuty), jednak nasze doświadczenie podpowiadało nam, aby kierować się w kierunku otwartej wody. Tam zawsze gromadzą się drapieżniki. Wyniki od początku były bardzo dobre. Na podwodnych górkach brały piękne dorsze (średnio 5-10 kg, ale za każdym wypłynięciem "zaliczaliśmy" minimum dwie ryby w granicach 12-16 kg), brosmy oraz czarniaki. Te ostatnie, nie rzucały co prawda na kolana swoimi rozmiarami (z reguły 3-6 kg), ale żerowały za to pod samą powierzchnią wody i bez problemu łowiliśmy je na klasyczne spinningowe zestawy. Godzina takiej zabawy i człowiek czuje się wyłowiony za wszystkie czasy. Zresztą później okazało się, że nawet bardzo duże dorsze biorą zaledwie na 20-30 m wody, co znacznie pozwoliło "odchudzić" pilkerowe zestawy. Przedostatniego dnia pobytu na naszych "pewnych" miejscówkach nic ciekawego się nie działo. Stada niewielkich czarniaków, które przyciągały inne drapieżniki, przepadły gdzieś bez śladu. Postanowiliśmy więc spróbować szczęścia na sąsiednich, bardzo głębokich (100-180 m) stokach. Okazało się wtedy, że Buvik to wyśmienite łowisko karmazyna! Praktycznie w każdym miejscu o znacznej głębokości notowaliśmy brania tych smacznych ryb. Nie było okazów, ale sztuk w granicach 0,7-1 kg było naprawdę sporo. Nasz lipcowy test udowodnił, iż Buvik to bardzo atrakcyjne wędkarsko miejsce, a bliskość portu lotniczego w Tromsø sprawia, iż dostać się tam można z Polski w zaledwie kilka godzin!

Norweski dorsz

Krajobrazy okolic Buvik

Trud wędkarza